þó að þessum vordegi í dag hafi svipað ansi mikið til haustdags þá verður ekki hjá því litið að sumarið er að koma.
þegar sumarið kemur svífur yfir öllu einhver birta, og hún gerir það svo miklu miklu auðveldara að hafa birtu innra með sér líka. Myrkrið hefur sinn sjarma, en í mínum huga hefur það einungis þann sjarma að vera andstæðan við ljós. Ég hef ekki mikinn áhuga á hreinræktuðu myrkri, það sem heillar mig við það er möguleikinn á töfrum flöktandi kertaljóss og glitrandi stjörnum, það eru, með öðrum orðum, götin í myrkrinu sem heilla.
Mér finnst fátt eins yndislegt og að liggja dúðuð í snjó og horfa á himininn. Maður er e-ð svo frjáls, ég fyllist gjarnan þeirri tilfinningu að vera ein í heiminum ef það er komin nótt og borgin er hljóð, engin skorkvikyndi á jörðinni og andstæður alls staðar, hvítur snjór, svartur himinn, hvítar stjörnur og jafnvel norðurljós. Um stillta, alvöru vetrarnótt verður útsýnið frá brekku í hverfinu mínu dýrðlegt, þaðan sést bara snjór, útlínur nakinna trjáa og ljósin í Reykjavík hinum megin við Dalinn. Ég get alveg gleymt mér og finn ekkert hvað tímanum líður (sem gerði mömmu oft pirraða yfir kvöldmatnum)
Með vorinu þegar býflugur fara að suða, börn hætta í skólanum og fara að garga við gluggann hjá mér snemma og koma þar með í veg fyrir að maður sofi af sér daginn, allt fer að ilma aftur og sólin glitrar á Reykjavíkurtjörn (þetta veit ég vegna MR-hlaupaprófa, og nei, þau gengu ekki vel) þá fyllist ég öll einhverjum yl, sama yl og ég fyllist þegar ég ligg á bakinu í snjónum, algerlega tilfinningalaus í köldu nefi og frosnum rassi, hann hefur ekkert að gera með hita frá sól, ég fyllist lífi, og ég finn að það er að gerast núna.
Það er vor í lofti, köldu lofti, en ég finn það samt, vorið er að koma.
Burtséð frá því að vera að krepera þessa dagana yfir ófrelsinu sem fylgir því að þurfa að fá skutl eða sækj allt sem ég fer, e-ð sem fæstir virðast fást við núna, komin á 22. aldursárið hefur fólk annað hvort krækt sér í bíl eða býr ekki í helvítis-langt-frá-öllu-Kópavogi!
Þá fór ég í verklega efnagreiningu í gær, í fyrirfram ákveðnu góðu skapi, því að þar sem skekkjan mín í tilraun 5 var 12% varð ég að gera hana aftur, (viðmiðið er 10%)
ég eyddi þessum 5 tímum í það aftur að leysa upp fjandans tannkrem og te og e-ð og gekk svo með kvíðahnút í maganum inn á skrifstofu, og sagði kennaranum í leiðinni að ef ég þyrfti að gera þetta einu sinni enn (tíminn kominn í total 11 klukkutíma í þessa tilraun) þá myndi ég skrá mig úr áfanganum og lífinu yfir höfuð,-engin pressa!
Ég fékk svarið, já, 12% skekkja, þetta er innan viðmiðs...
ha? segi ég,
"já við erum búnir að færa viðmiðið, núsleppur fólk með allt að 20% skekkju!"
-Erla var ekki sátt!
-nújæja, ég mæti þá bara einni viku lengur en aðrir í verklegt, en þið getið gleymt því að ég verði í góðu skapi og reyndu að samþykkja ekki einhverjar niðurstöður, ég mana þig, ég er meiraðsegja spennt sjálf að sjá hversu mikið ég dett út og hversu marga ég myrði í því út-detti...
búandi yfir að-mestu-sjálfstjórnanlegu skapi ákvað ég að láta þetta ekki eyðileggja helgina (þó að ég sé að fara að vinna kvöldvakt laugardag og morgunvakt á sunnudag með líklega leiðinlegustu manneskju jarðríkis) og þegar Sigrún kom að sækja mig (já, alveg rétt, ég er ekki á bíl) settist ég brosandi þar inn.
Það tók mig svona 10 mínútur að fara að svíða í handlegginn.
-Þegar ég kíkti á hann undir erminni sá ég ummerki þess að einhver í tímanum hefur gefið mér kveðjugjöf á leiðinni út á formi sýru, því engin er nú megna brennisteinssýran í tannkremi...
long story short, ég hélt að Sigrún myndir keyra útaf í panikki og afgreiðslumanneskjan í Select myndi fara í hjartastopp en ég komst í vask, og þetta át sig ekki alveg inn að beini....
ég skarta hins vegar einhverju sem lítur út fyrir að vera ummerki eftir sjálfsmorðstilraun heimskra á úlnliðnum (ekki alveg yfir púlsinum sjáðu til)
hver veit,
kannski getur leiðinlega kellingin notað það í samræður um e-ð leiðinlegt...
kannski verður maður bara kominn með alvöru svona eftir kvöldið.
það kemur alltaf svona tímabil á hverju ári þegar mér finnst allt sem er framundan alveg óhemju spennandi,
ég veit að það eru að koma próf, en það er líka að koma sumar, og ég hef ekki áhyggjur af þessum prófum (allir hafa samt áhyggjur af efnagreiningu, ef þeir segja nei er það lygi...það var 85% fall í fyrra fyrir leiðréttingu...)
það er að koma sumar og ég er ekki einu sinni komin með vinnu, so far veit ég bara hvar ég vil alls ekki vinna, restin er svo bara spennandi spurning.
Ég er að fara með fjölskyldunni til Spánar í ágúst og hlakka óendanlega mikið til að leggjast í sólbað, hlakka samt meira til að leika við öll systrabörn mín (því að, verum raunsæ, með þau á svæðinu er ekki líklegt að Erla frænka fái að liggja mikið í sólbaði í friði ;) sundlaugar í sólarlöndum eru svona sirka uppáhalds staðirnir mínir í heiminum...
Ég er spennt yfir því að vakna á morgnana og fara í ræktina, og ég sem svaf yfir mig nánast daglega fyrir jól, ég er meirðasegja hætt að búa til plan í hverjum tíma um það að losa lokið af brúsanum mínum in case I needed to hurl... þetta er allt á uppleið!
Mér finnst yfirleitt forvitnilegt í 9 mánuði á ári hvað er til mikið af ljótu fólki í heiminum...mér datt aldrei í hug að þetta væri bara ég, en
ég veit að ég er að fara inn í spennta vortímabilið af því að í dag þegar ég gekk út úr World Class mætti mér fólk, sama fólkið og alltaf og það sem kom strax upp í hugann á mér var:
ofboðslega er til mikið af fallegu fólki í heiminum!
Stundum finnst mér ég vera að springa, ekki úr reiði, úr öllu litrófi tilfinninganna.
Mörgum sem ég umgengst finnst ég vera einhvers konar svarthol þegar kemur að vandamálum þeirra. Ég er alltaf tilbúin að hlusta, ALLTAF, og ekki misskilja, ég er ekki að segja að ég vildi að það væri öðruvísi. Yfir árin hef ég tekið þessu hlutverki fagnandi því það er einmitt það, hlutverk. Mér finnst gott að vera sú sem er treyst fyrir ýmsu –getið þið ímyndað ykkur völdin? Ég hef reyndar aldrei freistast til þess að endurtaka þessa hluti í reiði og það er bara alls ekki að fara að gerast. Svo ótrúlega oft í miðju rifrildi (þeim hefur nú samt farið snarfækkandi með aldri og þroska) hef ég munað eftir hlutum sem ég gæti svo auðveldlega sagt og algerlega rotað andstæðinginn með einu hægrihandar, en ég hef aldrei gert það, alveg sama hversu neðan beltis viðkomandi skýtur ( ég hef hins vegar verið ein og í rusli yfir því að ég láti fara svona með mig, en ég neita að leggjast svona lágt) og ég mun ekki gera það vegna þess að hvað? Almennilegur vinur sem hægt er að treysta er eins og einstefnugata, þetta kemur bara inn, það fer ekkert þaðan.
Ég hef sjálf mín vandamál –að sjálfsögðu- og þessir 3-4 sem ég segi frá þeim hljóta að halda að ég sé einhvers konar emotional wreck þar sem ég er með risavaxinn skammt af annara manna vandamálum sem meðlæti.
Fólk heldur að það sé í einhverri stöðu til að segja manni hverju má breyta í eigin fari og hvað megi fínpússa, en mér þætti gaman að hitta manneskjuna sem hefur í alvöru efni á því.
Ég persónulega get verið, frek, ósanngjörn, uppstökk, pirrandi, þreytandi, leiðinleg, og mjööööög auðveldlega særð, sem er óþolandi, hafiði hugmynd um það hvað það er leiðnlegt að geta aldrei sagt hvað er að pirra mann án þess að fara að gráta?
Þess vegna (og þetta er það sem var að halda fyrir mér vöku) langar mig að varpa fram beiðni; (nema þetta sé e-ð major) í guðanna bænum haltu þessum skoðunum fyrir þig, ég er bara eins og ég er og ef þú höndlar það ekki, ekki umgangast mig, ég get næstum því lofað þér því að það sem þú ætlar að segja mér hefur farið í gegnum hinn mjög-svo-virka huga minn. Ég skal bara láta ykkur vita ef ég hef einhverra hluta vegna sent sjálfa mig í frí og þarf gagnrýni frá fleirum.
Síminn minn er alltaf opinn og ég er alltaf til í spjall, og vinir mínir vita það að ég stykki upp úr baði eða færi út í bíl í náttfötunum um miðja nótt ef það væri e-ð að en;
Ekki láta einu skiptin sem þú talar við mig vera ef það þarf að gera þér greiða, sækja þig e-t eða e-ð er að og í guðanna bænum, EKKI nota tækifærið þegar ég er að halda upp á hlut eins og afmælið mitt til að deila með öllum sem mér þykir hvað vænst um þeim momentum sem ég skammast mín hvað mest fyrir.
Ég bauð vinum mínum í mat (ekki öllum, þið getið nú bara gleymt því) og við sátum við matarborðið í svona fjóra tíma!
Ég fékk rosalega mikið af fallegum gjöfum og ég borðaði rosalega mikið af fljótandi súkkulaðiköku (ég var eiginlega jafnánægð með bæði afrekin, en einhvern veginn finnst mér eins og ég ætti ekki að vera það ;)
Það mátti þó greina ööörlítinn rauðan þráð í gjöfunum, mjög lúmskan;
frá mömmu og pabba fékk ég hlaupaskó og íþróttatopp
Ásta gaf mér bol og íþróttabol
Addý og co gáfu mér naglalakk, varalit, adidas-sokka og íþróttabuxur
ég myndi segja að þau standi heilshugar við bakið á mér í íþróttaátakinu (ég vona að þau hafi öll vitað af því....annars þarf ég e-ð að fara að endurskilgreina!)
þegar vinir mínir komu svo um kvöldið fékk ég allskonar flotteríheit og Sigrún, mín kæra gaf mér meðal annars, 3 seríur af TV-drama sem heitir FAT FRIENDS!
-hún sá þetta víst í Kolportinu og fannst það ógeðslega fyndið.... ég hef ákveðið að verða ekki móðguð
annars vil ég bara nota tækifærið til að þakka fyrir þau endalaust mörgu símtöl, sms, myspace-og facebookskilaboð sem ég fékk í gær... ég komst ekki yfir að svara þessu öllu, en ég var pínu snortin í hvert einasta skipti...
ef þið funduð smá fiðring í kinninni á einhverjum tímapunkti í gær þá var það fingurkoss :*
